włosy mają szarą podstawę i nie kontrastują już tak bardzo z bokami. Trochę więcej barwy pomarańczowej widzi się na gardle zwierzęcia. Pojedyncze włosy mają szarą podstawę, ku końcowi są kremowe, pomarańczowe, żółte, białawe. Ubarwienie wykazuje istotną zmienność geograficzną.
Samica nie posiada torby na brzuchu, podobnie zresztą jak u innych blisko spokrewnionych gatunków, jak choćby monodelfa krótkoogonowego, Monodelphis touan czy też monodelfa rdzawobocznego. W zasadzie tylko więksi przedstawiciele rodziny mają marsupium. Na brzuchu matki znajduje się 9 sutków. U dydelfowatych liczba sutków jest bowiem zwykle nieparzysta. Większość z nich tworzy 2 rzędy, a jeden z nich nieparzyście leży w linii pośrodkowej. U monodelfa rdzawobocznego sutków jest 9. Żołądź samca u wszystkich dydelfowatych jest dwudzielna.
Ciało wieńczy ogon, którego długość stanowi 55% długości głowy i tułowia. Tylko 1/6 tej długości porasta futro, nie czyniąc rozróżnienia na brzusznej i grzbietowej stronie ciała. Środkowa i dystalna część ogona są więc nagie i szare.
Stopy są szare. Dłonie i stopy dydelfowatych mają po 5 palców.