W 1862 roku leczył rany Garibaldiego odniesione w przegranej bitwie pod Aspromonte.
Podczas Trzeciej Wojny o Niepodległość (1866) Bertani zorganizował służby medyczne dla 40 tysięcy żołnierzy Garibaldiego walczących w Trentynie. Rok później, mimo osobistych zastrzeżeń do kampanii, wziął udział w bitwie pod Mentaną (1867), walcząc tam zarówno jako medyk, jak i żołnierz.
Po zjednoczeniu Włoch i zajęciu Rzymu w 1870 roku Bertani stał się liderem skrajnej lewicy w parlamencie. Skupił się na dwóch głównych zagadnieniach: edukacji i opiece zdrowotnej. W swoich wysiłkach parlamentarnych był w opozycji wobec polityki rządów, a po objęciu władzy przez lewicę pozostał w opozycji wobec Agostino Deprietisa.
Jego największym osiągnięciem parlamentarnym było przeprowadzenie śledztwa w sprawie warunków sanitarnych ludności wiejskiej i przygotowanie kodeksu sanitarnego przyjętego przez rząd Francesco Crispiego.
Działalność w skrajnej lewicy W 1866 roku Bertani założył pismo La Riforma, organ propagujący reformy społeczne.