Giuseppe Ferrari (ur. 7 marca 1811 w Mediolanie, zm. 2 lipca 1876 w Rzymie) – włoski filozof, historyk i polityk. Był zwolennikiem federalizmu, republikanizmu oraz myśli demokratycznej i socjalistycznej. Zasiadał jako poseł z ramienia lewicy w Izbie Deputowanych Królestwa Włoch przez sześć kadencji, od 1860 do 1876 roku, a następnie został mianowany senatorem. Jego działalność polityczna łączyła federalizm z ideami rewolucyjnymi, wpływając na debatę o zjednoczeniu Włoch.
Biografia
Wykształcenie Urodził się w Mediolanie w rodzinie mieszczańskiej. Jego ojciec był lekarzem. Po wczesnej śmierci rodziców uzyskał niewielką rentę, która zapewniła mu stabilność finansową. Uczęszczał do gimnazjum San Alessandro, a następnie był alumnem Almo Collegio Borromeo, prywatnego kolegium uniwersyteckiego w Pawii założonego w 1561 roku przez kardynała Karola Boromeusza. W 1831 roku ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie w Pawii, uzyskując tytuł doktora obojga praw.
Bardziej jednak interesował się filozofią, którą zgłębiał w kręgu mediolańskiej młodzieży skupionej wokół Giana Domenica Romagnosiego. Uważał się za ucznia Romagnosiego oraz, w wymiarze ideowym, Giambattisty Vica.