Studiował dzieła tego ostatniego, a w 1835 roku opublikował ich kompletną edycję.
Lata we Francji Rozwijając sceptyczne i laickie poglądy, żywił głęboki podziw dla francuskiej kultury filozoficznej, historycznej i politycznej, co skłoniło go do wyjazdu do Paryża w kwietniu 1838 roku. We Francji spędził kolejne 21 lat. 27 sierpnia 1840 roku uzyskał stopień doktora filozofii na Sorbonie na podstawie dwóch tez: De religiosis Campanellae opinionibus (o poglądach religijnych Campanelli) oraz De l'Erreur (o błędzie). W drugiej z nich argumentował, że prawda absolutna jest nieosiągalna, ponieważ jest nierozerwalnie związana z błędem.
W 1840 roku objął stanowisko profesora filozofii w liceum w Rochefort, a w 1841 roku został zastępcą profesora na Uniwersytecie w Strasburgu. Jego poglądy, zwłaszcza te dotyczące filozofii renesansu i przychylna interpretacja reformacji, wywołały sprzeciw duchowieństwa i środowisk katolickich. Został oskarżony o nauczanie doktryn ateistycznych i socjalistycznych, co doprowadziło do zawieszenia go w obowiązkach w 1842 roku. Mimo uzyskania obywatelstwa francuskiego i tytułu professeur agrégé w 1843 roku, nie został przywrócony na stanowisko uniwersyteckie. W tym okresie opublikował m.in.