Vico et l'Italie (1839), La Nouvelle Religion de Campanella (1839), La Théorie de l'erreur (1839) oraz Essai sur le principe et les limites de la philosophie de l'histoire (1843).
Powrót do Włoch i działalność polityczna W 1859 roku Ferrari powrócił do Włoch, gdzie aktywnie włączył się w życie polityczne. Został wybrany na posła z okręgu Luino i zasiadł w ławach lewicy. Był zdecydowanym zwolennikiem federalistycznej i republikańskiej formy państwa, przeciwstawiając się unitarystycznej polityce Cavoura. Mimo swojej opozycyjnej postawy cieszył się szacunkiem ze względu na swoją uczciwość i kompetencje, zwłaszcza w debatach ekonomicznych i administracyjnych.
Był posłem do Izby Deputowanych nieprzerwanie od 1860 do 1876 roku, reprezentując okręg wyborczy Gavirate. W tym czasie pełnił funkcje w parlamentarnych komisjach, m.in. w komisji bibliotecznej Izby Deputowanych. Zawsze popierał ideę przeniesienia stolicy do Rzymu i głosował za konwencją wrześniową. 15 maja 1876 roku został mianowany senatorem, jednak wkrótce potem zmarł w nocy z 1 na 2 lipca 1876 roku w Rzymie. Został pochowany w krypcie Famedio na Cmentarzu Monumentalnym w Mediolanie.