Zgodnie z zasadą ciągłości prawa utrzymano w mocy ustawy i rozporządzenia dotyczące zwalczania chorób zwierząt gospodarskich, różniące się zakresem i stopniem szczegółowości w poszczególnych częściach kraju.
Na ziemiach byłego zaboru pruskiego podstawę prawną stanowiła ustawa Rzeszy Niemieckiej o chorobach zakaźnych zwierząt z 1880 r. Akt ten był jednym z najbardziej nowoczesnych w ówczesnej Europie, precyzyjnie regulował obowiązki zgłaszania chorób, zasady uboju przymusowego, odszkodowań oraz kompetencje władz weterynaryjnych.
W byłym zaborze austriackim stosowano ustawę z 1888 r. o zwalczaniu zaraźliwych chorób bydła, wraz z licznymi rozporządzeniami wykonawczymi. Ustawa ta obejmowała również inne gatunki zwierząt gospodarskich i nakładała obowiązek działań prewencyjnych na władze lokalne oraz właścicieli zwierząt.
Na obszarach byłego zaboru rosyjskiego utrzymano w mocy przepisy zawarte w tomie „Zbioru praw Cesarstwa Rosyjskiego” oraz w późniejszych przepisach weterynaryjnych.