Ustawa umożliwiała także wprowadzenie szczególnych ograniczeń w obrocie zwierzętami i materiałami zakaźnymi na terenach przygranicznych w celu szybkiego wykrycia i zwalczania ewentualnych ognisk chorób zakaźnych.
Zapobieganie rozprzestrzenianiu zaraźliwych chorób zwierząt w kraju Zapobieganie rozprzestrzenianiu się zaraźliwych chorób zwierząt w kraju należało do zadań wojewodów, a za ich pośrednictwem do starostów. Wojewodowie w celu ochrony przed niebezpieczeństwem wystąpienia i szerzenia się chorób zakaźnych zwierząt, wydawali stosowne rozporządzenia, które miały charakter prewencyjny i organizacyjny. Obejmowały one między innymi ograniczenie lub całkowity zakaz kontaktu osób ze zwierzętami, zwłokami zwierząt oraz surowcami pochodzenia zwierzęcego, jeśli istniało podejrzenie możliwości przenoszenia choroby. Nakazywano także oczyszczanie i odkażanie ramp, miejsc tymczasowego postoju na stacjach kolejowych i przystaniach wodnych, a także środków transportu, takich jak wagony kolejowe, statki i inne pojazdy wykorzystywane do przewozu zwierząt. Władze wojewódzkie zobowiązywały ponadto właścicieli rzeźni i targowisk, miejsc spędów zwierząt do wyposażenia ich w odpowiednie urządzenia, które umożliwiały właściwe sprawowanie nadzoru weterynaryjnego i zapobiegały szerzeniu się chorób.