Dywizjon Ciężkich Haubic Nr 11 (niem. Schwere Haubitzdivision Nr. 11, sHD. 11) – oddział artylerii polowej cesarskiej i królewskiej Armii.
Historia oddziału Dywizjon został sformowany 1 marca 1912 na bazie dotychczasowego 3 Dywizjonu Ciężkich Haubic w Przemyślu. Sztab dywizjonu razem z parkiem amunicyjnym i kadrą zapasową stacjonował w garnizonie Lwów, w koszarach przy ul. Gródeckiej 6. Dywizjon otrzymywał uzupełnienia z Okręgu 11 Korpusu we Lwowie. Dywizjon wchodził w skład 11 Brygady Artylerii Polowej.
Na stanowisko komendanta dywizjonu został wyznaczony podpułkownik Julian Seńkowski, a obowiązki adiutanta pełnił porucznik Richard Petritsch. 1 maja 1914 ppłk Seńkowski został przeniesiony do Pułku Armat Polowych Nr 28 na stanowisko komendanta pułku.
Wszyscy oficerowie artylerii polowej i górskiej nosili czako z piórem z końskiego włosia, kurtkę ciemnobrązową ze szkarłatnym kołnierzem i mankietami oraz żółtymi guzikami z emblematem armaty, szare szczupakowe (niem. hechtgrau) spodnie do jazdy konnej oraz szary szczupakowy płaszcz.
Skład narodowościowy dywizjonu w czerwcu 1914: Ukraińcy – 46%, Polacy – 28%, inni – 26%.
Na początku I wojny światowej dywizjon w składzie dwóch baterii walczył na froncie wschodnim (w Galicji) jako jednostka 11 Korpusu.