W jednym z pism komisarz policji opisywał ją jako osobę o „widocznie zaburzonym umyśle”.
Według późniejszej noty syntetycznej RG, cytowanej przez Paris-Normandie, dokonała następnie zwrotu politycznego: po okresie jawnego gollizmu zaczęła określać de Gaulle’a mianem „zdrajcy” i popierać Jacques’a Soustella, byłego gubernatora Algierii, związanego z OAS i przebywającego wówczas w ukryciu. W aktach RG przytoczono m.in. artykuł dziennika komunistycznego L’Humanité zatytułowany „Le 25, rue des Rosiers à Alfortville sert-il de planque à Soustelle ?”, w którym jeden z należących do niej domów w Alfortville wskazano jako potencjalną kryjówkę Soustella.
Zachowała się również przechwycona przez RG korespondencja, w której Quintin Ryszowska pisze o podróżach na Sycylię i do Algierii „w imieniu Soustella” oraz o „kwaterze głównej”, do której miała tam docierać. Funkcjonariusze tłumaczyli jej „nagłą zmianę frontu” wpływem męża, zawodowego wojskowego, który wrócił z Algierii.
W tym samym dossier znajdują się dwa ulotki anonimowe, przypisywane kontekstowo środowisku OAS, wzywające do „zabicia wszystkich, którzy sprzeciwią się naszej sprawie” i zachęcające plastykierów, by atakowali „ludzi, a nie sprzęt”.