Działania Rosjan przekraczały kolejne granice: Chakasów zaczęto atakować, rabować, porywać im żony i dzieci, a zakładników głodzić na śmierć, nie zważając na wysokość ich pochodzenia. Książę Kara, nie wytrzymawszy warunków rosyjskiego więzienia, zmarł z głodu.
Piotr Sabański dobrze rozumiał, że dla obiektywnej oceny sytuacji należy nawiązać kontakt nie tylko z Chakasami, ale także z plemionami o podwójnym poddaństwie, czyli chroniącymi wierność zarówno Carstwu Moskiewskiemu, jak i Hongorajowi. W rozmowach z przedstawicielami mniejszych ludów dyplomata otrzymał informacje o ich cierpieniach: znajdowali się oni pod presją obu suzerenów – Rosjan i Kirgizów jenisiejskich – i musieli płacić daninę każdej ze stron. Car Michał Romanow wydał przedstawicielom tych plemion gramotę zwalniającą ich z płacenia daniny, jednak w drodze powrotnej z Moskwy w Tomsku dokument ten im odebrano. Rosjanie nadal rabowali tych ludzi, zabijali, zastraszali, brali jako zakładników oraz porywali członków ich rodzin.