Poza żeglugą i konstrukcjami morskimi biofouling stanowi istotny problem w szeregu innych systemów technicznych. Należą do nich m.in. instalacje chłodzenia w elektrowniach i zakładach przemysłowych, rurociągi doprowadzające wodę morską lub słodką, zbiorniki i urządzenia w oczyszczalniach ścieków, stacjach odsalania, zakładach przemysłu spożywczego czy papierniczego, a także elementy infrastruktury hydrotechnicznej (śluzy, kratownice, przepusty). W tych zastosowaniach porastanie prowadzi do zmniejszenia przekroju przepływu, wzrostu strat ciśnienia, zaburzeń wymiany ciepła oraz przyspieszonej korozji materiałów konstrukcyjnych.
Biofouling dotyczy również powierzchni membran stosowanych w odwróconej osmozie i innych procesach separacji membranowej oraz membranowych bioreaktorów, gdzie rozwój biofilmu na powierzchni rozdzielającej prowadzi do spadku strumienia permeatu, konieczności częstszego czyszczenia chemicznego i skrócenia trwałości membran. W literaturze zwraca się też uwagę na rolę biofoulingu w systemach wody pitnej i instalacjach klimatyzacyjnych, gdzie biofilmy mogą stanowić rezerwuar mikroorganizmów i utrudniać kontrolę jakości mikrobiologicznej wody.