Skutki hydrodynamiczne i ekonomiczne
Porastanie kadłuba prowadzi do zwiększenia chropowatości powierzchni i oporu tarcia, co przekłada się na spadek prędkości przy stałej mocy lub wzrost zapotrzebowania na moc (i zużycia paliwa) przy utrzymaniu tej samej prędkości. Analizy eksperymentalne wskazują, że nawet stosunkowo niewielkie pokrycie skorupiakami (np. 10% powierzchni płaskiej płyty pąklami o wysokości 5 mm) może powodować przyrost wymaganej mocy na poziomie porównywalnym z sytuacją, gdy 50% powierzchni pokrywają mniejsze osobniki (1,25 mm), co ilustruje znaczenie zarówno stopnia pokrycia, jak i wielkości organizmów.
Na poziomie całej floty dodatkowy opór związany z biofoulingiem przekłada się na znaczące koszty paliwa. Studium dotyczące niszczycieli typu Arleigh Burke (klasa DDG-51) wykazało, że głównym składnikiem całkowitych kosztów związanych z porastaniem kadłuba jest zwiększone zużycie paliwa, a koszty czyszczenia i odnawiania powłok są relatywnie niewielkie. Dla analizowanej klasy okrętów roczny koszt biofoulingu oszacowano na ok. 56 mln dolarów amerykańskich, co w horyzoncie 15 lat odpowiada około 1 miliardowi dolarów, przy czym wartości te zależą od przyjętego poziomu porastania i strategii zarządzania powłokami.