Historia metod ograniczania inwazji organizmów na drewniane części kadłubów statków oraz porastania ich powierzchni zewnętrznych jest dobrze udokumentowana i bywa dzielona na trzy zasadnicze okresy: epokę smołowania oraz kolejnych prób stosowania metalowych pokryć (z kulminacją w postaci miedziowania drewnianych kadłubów), następnie okres rezygnacji z miedzianych okładzin na żelaznych i stalowych kadłubach z powodu korozji galwanicznej i poszukiwania innych materiałów, wreszcie erę nowoczesnych farb przeciwporostowych przeznaczonych dla kadłubów stalowych..
Okres drewnianych kadłubów i pokryć smołowych
We wczesnych dziejach żeglugi kadłuby statków wykonywano z drewna, a główne zagrożenie dla ich trwałości stanowiły drobnoustroje oraz organizmy wiercące się w drewnie, z których największe szkody powodował świdrak okrętowiec (Teredo navalis). Aby ograniczyć gnicie i penetrację drewna, stosowano twarde gatunki drewna oraz impregnację smołą drzewną, która jednocześnie pełniła funkcję uszczelniacza poszycia i prymitywnego środka przeciwporostowego.