W basenie Morza Śródziemnego Fenicjanie i Kartagińczycy (ok. 1500–300 p.n.e.) używali smoły do uszczelniania i ochrony den statków, podczas gdy inne kultury stosowały wosk i żywice naturalne. Źródła pisane przywoływane w literaturze technicznej wskazują, że już w VII wieku p.n.e. wręgi fenickich galer pokrywano warstwą ołowiu, a na aramejskim papirusie datowanym na ok. 412 r. p.n.e. odnotowano użycie mieszaniny arszeniku i siarki z olejem jako powłoki ochronnej. W III w. p.n.e. Grecy stosowali dziegieć, wosk i blachy ołowiane, a Plutarch w Moralia zauważał, że zeskrobywanie z burty wodorostów i osadów poprawia własności ruchowe statku. W Sadze o Eryku Rudym wspomina się z kolei o malowaniu den wikińskich statków tzw. „smołą foczą” (prawdopodobnie na bazie tłuszczu z fok) w celu walki ze świdrakami.