Ponadto, w pamięci partyzantów, zwłaszcza tych komunistycznej i socjalistycznej komitywy, zachowała się pamięć o Biennio Rosso i brutalnych walkach z oddziałami faszystowskimi w latach 1919–1922, uważanych przez niektórych przedstawicieli partii lewicowych (w tym samego Palmiro Togliattiego) za prawdziwą „wojnę domową” w obronie klasy pracującej przed siłami reakcyjnymi.
thumb|Carlo Rosselli We Włoszech faszystowski reżim Benito Mussoliniego używał terminu „antyfaszystowski” do opisywania swoich przeciwników. Tajna policja Mussoliniego była oficjalnie znana jako Organizacja Czujności i Represji Antyfaszystowskich. W latach 20. XX wieku w Królestwie Włoch antyfaszyści, z których wielu wywodziło się z ruchu robotniczego, walczyli z Czarnymi Koszulami i z rosnącą w siłę faszystowskim przywódcą Benito Mussolinim. Po tym, jak Włoska Partia Socjalistyczna (PSI) podpisała 3 sierpnia 1921 roku pakt z Mussolinim i jego Związki Kombatanckie przyjęły legalistyczną i pacyfikacyjną strategię, członkowie ruchu robotniczego, którzy się z nią nie zgadzali, utworzyli Arditi del Popolo.