Włoska Generalna Konfederacja Pracy (CGL) i PSI odmówiły oficjalnego uznania antyfaszystowskiej milicji i kontynuowały pokojową, legalistyczną strategię, podczas gdy Włoska Partia Komunistyczna (PCd'I) nakazała swoim członkom wystąpienie z organizacji. PCd'I zorganizowała kilka grup bojowych, ale ich działania były mało znaczące. Włoski anarchista Severino Di Giovanni, który udał się na wygnanie do Argentyny po Marszu na Rzym w 1922 roku, zorganizował kilka zamachów bombowych przeciwko włoskiej wspólnocie faszystowskiej. Włoski liberał i antyfaszysta Benedetto Croce napisał swój Manifest Intelektualistów Antyfaszystowskich, opublikowany w 1925 roku. Inni znani włoscy liberałowie i antyfaszyści z tamtego okresu to Piero Gobetti i Carlo Rosselli.
thumb|left|Giacomo Matteotti Po zamordowaniu socjalistycznego posła Giacomo Matteottiego (1924) i zdecydowanym przejęciu władzy przez Mussoliniego, w Królestwie Włoch rozpoczął się proces totalitaryzacji państwa, który doprowadzi do coraz większej kontroli i surowych prześladowań przeciwników politycznych, zagrożonych długotrwałym aresztem lub więzieniem.