W początkowym okresie wojny Departament Wojny Skonfederowanych Stanów Ameryki miał ograniczone możliwości zaopatrywania w broń oddziałów działających na zachód od Missisipi. W związku z tym jednostki formowane w tym rejonie musiały być uzbrajane ze środków stanowych. Ustawa konfederacka z 1862 roku nakładała na rekrutów obowiązek stawienia się z własną bronią – muszkietem, strzelbą, karabinem lub karabinkiem. Część uzbrojenia kawalerii konfederackiej w tym rejonie pochodziła z prywatnej produkcji teksańskiej. Duże ilości broni zdobywano od wojsk Unii i natychmiast wprowadzano do użytku. Pod koniec 1862 roku zaplanowano przesłanie z terenów na wschód od Missisipi 25 000 sztuk broni palnej, ale według meldunków dotarło ich jedynie około 3000. Kawaleria konfederacka stacjonująca w Arkansas czasami sama musiała wytwarzać amunicję. Typowe uzbrojenie konfederackich jeźdźców w Trans-Mississippi stanowiły: noże Bowie, strzelby, noże myśliwskie oraz karabiny i muszkiety na kapiszony. Popularne były również rewolwery, natomiast regulaminowe szable praktycznie nie były używane. Strzelby ustępowały skutecznością karabinkom.