Leczenie Wiedeński lekarz, prof. Julius Wagner von Jauregg wymyślił, że wstrzyknięcie krwi chorych na malarię wywołuje u osób z parezą łagodzącą porażenie. W 1917 r. zaszczepił zimnicą pierwszych swoich chorych z porażeniem postępującym. W ciągu kolejnych kilkunastu lat stosowania tej metody, uzyskał bardzo dobre wyniki leczenia, które zostały rozpowszechnione w Europie Zachodniej i w Ameryce. Terapia nie leczyła kiły, lecz jedynie łagodziła jej niektóre objawy. Zastosowanie penicyliny spowodowało zakończenie eksperymentów. Obecnie w leczeniu objawów późnej kiły nie stosuje się już tzw. terapii malarycznej.

Leczenie kiły ośrodkowego układu nerwowego, zwłaszcza porażenia postępującego w psychiatrii, przed wprowadzeniem penicylin opierało się na wstrzykiwaniu bizmutu, , a także na (zimnica). Od lat czterdziestych XX wieku stosowanie penicyliny wyeliminowało te metody. Powikłania psychiatryczne leczy się w zależności od rodzaju zespołu psychopatologicznego.

Zobacz też Kiła układu nerwowego

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne

Kategoria:Choroby układu nerwowego Kategoria:Kiła