W psychiatrii wyróżnia się ponadto około tuzina postaci zespołów psychopatologicznych związanych z porażeniem postępującym: postać otępienna postać ekspansywna postać depresyjna postać naprzemienna postać splątaniowa postać amnestyczna postać Lissauera (porażenie ogniskowe, opisane przez Heinricha Lissauera) postać Wicherta (zespół parkinsonoidalny, opisany przez Franciszka Wicherta) postać schizofrenoidalna wiądoporażenie (taboparalysis) porażenie postępujące okresu młodzieńczego.
Etiologia W przypadkach porażenia postępującego spostrzegano krętki w ogromnych nieraz ilościach w zwojach mózgu, lecz nigdy w oponach. Dane z histo-mikrobiologii potwierdziły fakt, że paraliż postępujący jest to encephalitis kory, a towarzyszące zapalenie opon jest tylko procesem przypadkowym, procesem zapalnym.
Rozpoznanie Rozpoznanie opiera się na danych z wywiadu, dość charakterystycznym obrazie klinicznym (neurologiczno-psychiatrycznym) i na wynikach badań dodatkowych. O rozpoznaniu decydują odczyny serologiczne, które dzielą się na niekrętkowe (tzw. reaginowe, klasyczne, nieswoiste) i krętkowe (swoiste). Odczyny Wassermanna, Bordeta oraz Kolmera straciły na znaczeniu. Z czasem test Wassermana został zastąpiony łatwiejszymi technicznie i stosowanymi powszechnie do dziś odczynami VDRL i RPR.