Liczebność wojsk Trunajayi nie jest dokładnie znana. Meldunki matarańsko-holenderskie szacowały je na 1000 ludzi, jednak według późniejszego zeznania jego wuja, księcia Sampangu, tuż przed szturmem na Kediri Trunajaya miał pod bronią 14 500 zwolenników. W skład tej armii wchodziło kilkuset jeźdźców w kolczugach. Trunajaya wzniósł liczne umocnienia wzdłuż rzeki Brantas, szczególnie po jej wschodniej stronie, gdzie leżało Kediri. Jego artyleria przewyższała siłą ognia artylerię lojalistów – w pewnej fazie kampanii obozy Hurdta i Amangkurata II znalazły się pod ostrzałem rebelianckich dział. Jak podkreśla indonezyjski historyk M.C. Ricklefs, „nie istniała znacząca różnica technologiczna” między siłami lądowymi Trunajayi, wojskami jawajskimi a oddziałami VOC. Na Jawie od co najmniej lat 20. XVII wieku (a prawdopodobnie znacznie wcześniej) wytwarzano proch, muszkiety i działa, a Jawańczycy bardzo szybko przyswajali sobie nowe europejskie techniki wojenne. Przewaga VOC polegała na lepszej dyscyplinie, strategii i taktyce, a nie na wyższości uzbrojenia.