Jan Karłowicz w „Słowniku gwar polskich” (t. IV, 1906) podał kilka definicji puciery, pochodzących z różnych źródeł, m.in. puciera a. pucierz = naczynie (cebrzyk) z nogami, w którem się mleko klaga na ser, i żętycę przechowuje. Także w formach puciér, puciora, putyra. Pochodzenie nazwy wyjaśniają zamieszczone niżej przez autora definicje: Puczenie = (...) gniecenie, zgniatanie: puczenie sera = zgniatanie twarogu w jedną bryłę, co zapewne idzie od gwarowego Puczka = 1, dłoń, garść 2, tyle, ile się w garści zmieści i odnosi się do ręcznego formowania bryły sera.
Putyra (...) to wiadro na 40 cm wysokie dla przechowania żentycy – podał z kolei Ludomir Sawicki w sprawozdaniu z prowadzonych w 1912 r. badań nad szałaśnictwem na Wołoszczyźnie Morawskiej. W następnym roku 1913 podał z podobnych badań na Śląsku Cieszyńskim: Ser urabia się w putyrze. Podczas szczątkowych badań, realizowanych w 1914 r. na Żywiecczyźnie, zanotował nazwę w formie putiera, jednak zaznaczył, że ani formą ani sposobem użytkowania nie różni się ona od analogicznych naczyń używanych w Beskidzie Morawsko-Śląskim.