Powrót do Włoch: Locate i działalność intelektualna (1840–1848) W 1840 r. Cristina powróciła do Włoch i osiedliła się na swoich posiadłościach w Locate di Triulzi pod Mediolanem. Tam zaangażowała się w pracę mającą na celu poprawę warunków życia ludności chłopskiej, inspirując się teoriami socjalizmu utopijnego Charlesa Fouriera i Henriego de Saint-Simona.
Przed opuszczeniem Mediolanu próbowała odwiedzić chorą Giulię Beccarię, matkę Alessandra Manzoniego, jednak pisarz nie wpuścił jej do domu, uznając jej życie za zbyt skandaliczne dla katolickiej rodziny. Manzoni krytycznie odnosił się również do jej działań w Locate, pytając ironicznie, kto będzie uprawiał pola, jeśli dzieci chłopów pójdą do szkoły.
W swoim pałacu udostępniła tzw. scaldatoio – ogrzewane pomieszczenie otwarte od świtu do nocy, gdzie ubodzy mogli się ogrzać i zjeść ciepłą zupę za symboliczną opłatę. Zapewniła opiekę medyczną chorym, założyła przedszkola, szkoły elementarne i zawodowe dla dziewcząt oraz szkoły rolnicze dla chłopów. Przydzielała posagi dziewczętom z biednych rodzin, aby wspomóc ich małżeństwa. Jej inicjatywy społeczne zyskały aprobatę pedagoga Ferrante'a Aportiego.