Do 1740 roku ceny cukru na rynkach światowych spadły do połowy wartości z 1720 roku. Jako że cukier stanowił główny towar eksportowy, wywołało to znaczące trudności finansowe dla kolonii.
Początkowo część członków Rady Indii () była przekonana, że Chińczycy nigdy nie odważą się zaatakować Batawii. Surowsze działania wobec nich blokowała frakcja skupiona wokół politycznego przeciwnika Valckeniera – byłego gubernatora Cejlonu , który powrócił do Batawii w 1738 roku. Pod koniec września 1740 roku pod mury miasta zaczęły napływać duże grupy Chińczyków z okolicznych osad. 26 września Valckenier zwołał nadzwyczajne posiedzenie Rady Indii i wydał rozkaz, że każde chińskie powstanie ma być tłumione z całą bezwzględnością. Polityka ta nadal spotykała się ze sprzeciwem frakcji van Imhoffa. Historyk Vermeulen (1938) sugerował, że rywalizacja między obydwoma obozami odegrała istotną rolę w eskalacji wydarzeń, które doprowadziły do masakry.