Chemik odegrał kluczową rolę w dziedzinie analizy żywności jako mikroskopista analityczny, który ustalił skalę fałszowania produktów spożywczych. W latach 1850–1856 zbadał 3000 próbek żywności i stwierdził, że 65% z nich zawierało domieszki. Osoby zajmujące się fałszowaniem żywności posługiwały się slangiem, aby ukryć swoje praktyki. Wśród określeń używanych dla domieszek znajdowały się m.in. „daff”, „duck”, „duff”, „derby”, „multum”, „flash” i „stuff”. W Bradford – przemysłowym mieście w West Riding of Yorkshire – jedną z lokalnych nazw było słowo „daft”. alt=|mały|250x250px|Tritlenek diarsenu w formie krystalicznej W epoce wiktoriańskiej arszenik był składnikiem wielu artykułów gospodarstwa domowego, w tym leków (zarówno do użytku zewnętrznego, jak i wewnętrznego), świec, tapet, tkanin obiciowych oraz barwników spożywczych. Stosowano go również jako truciznę w celach zabójstwa. Tak wiele osób padało ofiarą zatrucia arszenikiem – zarówno celowego, jak i przypadkowego – że w 1851 roku wprowadzono ustawę arszenikową, pierwszą w Wielkiej Brytanii regulację mającą na celu kontrolę sprzedaży substancji trującej. Zgodnie z nią arszenik mógł być sprzedawany wyłącznie osobom dorosłym, każda transakcja musiała być odnotowana w księdze z podpisami sprzedawcy i nabywcy, a w przypadku nieznanego kupującego wymagany był świadek.