Innym wczesnym zagadnieniem była kwestia tego, jakie wydatki państwo-darczyńca może uwzględniać w swoich sprawozdaniach o wysiłkach pomocowych wobec DAC. Konieczne było rozróżnienie między oficjalnymi transakcjami, których głównym celem jest wspieranie rozwoju gospodarczego i społecznego krajów rozwijających się, a innymi oficjalnymi przepływami (OOF), takimi jak pomoc wojskowa. W tym celu Komitet przyjął w 1969 roku koncepcję oficjalnej pomocy rozwojowej (ang. Official Development Assistance, ODA). Definicja ta została doprecyzowana w 1972 roku i – z wyjątkiem zmian na liście krajów uprawnionych – pozostaje w zasadniczym kształcie niezmienionaIbidem, s. 21..
Lata 2000. Na spotkaniu DAC na szczeblu wysokim w maju 2000 roku państwa członkowskie zgodziły się odwiązać (untie) swoją pomoc – z wyjątkiem współpracy technicznej i pomocy żywnościowej – od zakupu towarów i usług w krajach-darczyńcach oraz od stycznia 2001 roku kierować ją do krajów najsłabiej rozwiniętych, preferując zakupy lokalne. W 2008 roku porozumienie to rozszerzono na 39 krajów o wysokim zadłużeniu (HIPC).