Na zatwierdzonym egzemplarzu Wyon zastosował więc formę „BRIT”. Gladstone nalegał na zachowanie skrótu „F.D.”, najpewniej pamiętając powszechne oburzenie wywołane w 1849 roku pominięciem członu „D.G.” (skrót od łac. Dei Gratia – „z Bożej łaski”) na nowym florenie, który z tego powodu zyskał miano „bezboga florena”. Jako znawca łaciny klasycznej zażądał użycia formy „BRITT” zamiast „BRIT”, argumentując, że w łacińskim skrócie rzeczownika w liczbie mnogiej ostatnią spółgłoskę należy podwoić. Graham zweryfikował stanowisko kanclerza u z Muzeum Brytyjskiego, który je potwierdził.

Zmiana na formę „BRITT” została wprowadzona do 20 maja 1860 roku. Następnie Wyon przystąpił do wykonania matryc głównych oraz pozostałego niezbędnego oprzyrządowania menniczego. Do 13 czerwca ukończył wszystkie matryce z wyjątkiem rewersu farthinga; ten ostatni został zakończony dwa dni później. Rozpoczęto produkcję, a 30 czerwca 1860 roku Graham przedłożył Gladstone’owi próbne egzemplarze nowej monety brązowej z prośbą o ostateczną akceptację.