Tło historyczne mały|250x250px|Pens z 1797 roku, wybity w Soho Mint przez Matthew Boultona Pod koniec lat 50. XIX wieku uznano, że miedziane pensy oraz ich ułamki są zbyt duże. Miedź stanowiła kosztowny kruszec w stosunku do niskiej wartości nominałowej tych monet. W obiegu znajdowała się wystarczająca liczba monet miedzianych, aby zaspokoić zapotrzebowanie w Wielkiej Brytanii – w znacznej mierze dzięki ogromnym nakładom wybitym ponad 50 lat wcześniej przez Matthew Boultona. Mimo to monety miedziane (pensy, półpensy, farthingi oraz rzadziej spotykane dwupensy i półfarthingi) wciąż były, jak określił numizmatyk G. P. Dyer, „ciężkie, nieporęczne i niewygodne”.
Miedziane monety z wizerunkiem królowej Wiktorii przedstawiały ją w młodzieńczym wieku – zgodnie z projektem opracowanym dwadzieścia lat wcześniej. Trzy nowo wybite pensy ważyły łącznie 57 g, tyle samo co sześć półpensów lub dwanaście farthingów. Pensy Boultona z 1797 roku, których wiele nadal pozostawało w obiegu, ważyły 28 g, większość jednak uległa zmniejszeniu masy wskutek ścierania miękkiego kruszcu miedzianego. Zamieszanie potęgował fakt, że w obiegu znajdowały się równolegle monety bite według dwóch innych standardów wagowych: półpensy i farthingi produkowane przez Boultona od 1799 roku oraz monety irlandzkie, które w latach 20.