XIX wieku uznano za prawny środek płatniczy w Wielkiej Brytanii. Monety wszystkich tych standardów były zwykle mocno wytarte, co często uniemożliwiało ustalenie, czy dany egzemplarz jest dużym półpensem czy małym, startym pensem. W obiegu znajdowały się również falsyfikaty, monety z wybitymi znakami reklamowymi oraz egzemplarze obcego pochodzenia. „Chambers’s Edinburgh Journal” pisał w 1860 roku:Cóż to za poobijany, poturbowany, niedobrany i żałosny zbiór stanowi szyling w półpensówkach [24 sztuki]: wielkie i małe, grube i cienkie, stare i nowe, przedziurawione, powgniatane i poorane śladami celowego znęcania się, oszpecone reklamami właścicieli gazet lub liczną, lecz odpychającą kategorią osób, które uparcie wybijają wulgarne nazwiska albo inicjały tam, gdzie są one najmniej pożądane. Zły stan monet miedzianych został potwierdzony w wyniku badań przeprowadzonych przez Mennicę Królewską w latach 1856–1857 w związku z pracami Królewskiej Komisji ds. Dziesiętnego Systemu Monetarnego;