Wydanie angielskie oparto na odbitce korektorskiej wydania francuskiego. Umowę z Wesselem na wydanie op. 18–24 sporządzono ponad rok po ukazaniu się trzech pierwszych opusów. W tym czasie Chopin nie wysyłał rękopisów do Londynu. Edycja Wessela powiela palcowanie podane przez Prilippa, uzupełniając je o własne oznaczenia. Wessel podaje w t. 206 i 240 oznaczenie piano niewystępujące w edycji Prilippa.
Rękopis utworu nie zachował się. Na jego podstawie w 1876 r. czasopismo „Le Journal de musique” opublikowało Bolero Chopina pt. Chanson de Zingara: Souvenir du voyage en Espagne.
Nagrania Bolero op. 19 nagrali m.in. Lily Dymont (1928), Edward Isaacs (ok. 1929), Louis Kentner (ok. 1939), (po 1950), Tatjana Nikołajewa (po 1950), Lidia Grychtołówna (ok. 1960), Artur Rubinstein (1965), Adam Harasiewicz (ok. 1965), Wojciech Świtała (1998), Danuta Dworakowska (2000), Agnieszka Chmurzyńska (2006), Garrick Ohlsson (2008) Nikolai Demidenko (2010), a także , George Banhalmi i Wilfrid Maggiar.
Transkrypcje Peters i Wessel wydali wersje na 4 ręce, kolejno w 1837 i przed 1846 rokiem. opracował transkrypcję na klarnet i fortepian, która ukazała się w Paryżu nakładem Evette (przed 1900). i przygotowali wersję na skrzypce i fortepian, którą wydał Georg Bratfisch jako op.