Ustawa podkreślała konieczność prowadzenia działalności gospodarczej w taki sposób, aby nie naruszać równowagi przyrodniczej, a zarazem stwarzać warunki dla trwałego rozwoju potencjału naturalnego kraju.
Władze państwowe zostały zobowiązane do obowiązkowego zasięgania opinii Państwowej Rady Ochrony Przyrody w sprawach planowanych przedsięwzięć mogących w istotny sposób wpłynąć na równowagę sił przyrody. Opinia PROP miała charakter doradczy, lecz ustawa nakładała również obowiązek informowania Ministra Leśnictwa o stanowisku, jakie dana instytucja przyjęła wobec opinii Rady. Co istotne, PROP była uprawniona do przedstawiania opinii także z własnej inicjatywy, jeżeli uznawała, że określone działania lub zamierzenia mogły rodzić zagrożenia dla środowiska.
W celu zapewnienia skutecznego nadzoru nad realizacją tych zasad Minister Leśnictwa otrzymał prawo kierowania od Rady Ministrów spraw, w których władze państwowe nie zasięgnęły wymaganej opinii PROP lub też odstąpiły od jej zaleceń. Mechanizm ten miał gwarantować, że opinie eksperckie w zakresie ochrony przyrody będą realnie brane pod uwagę w procesach decyzyjnych, a ogólne zasady ochrony zasobów naturalnych – respektowane przez wszystkie organy administracji.