Postępowanie opiera się na modyfikacji czynników ryzyka i leczeniu chorób współistniejących, w szczególności: redukcji masy ciała poprzez zmianę stylu życia i – w wybranych przypadkach – leczenie bariatryczne, poprawie kontroli glikemii u chorych z cukrzycą lub stanem przedcukrzycowym, normalizacji profilu lipidowego, ograniczeniu spożycia alkoholu, leczeniu towarzyszącej niealkoholowej stłuszczeniowej choroby wątroby i innych składowych zespołu metabolicznego.

Badania interwencyjne wskazują, że zmniejszenie masy ciała i poprawa parametrów metabolicznych mogą wiązać się z redukcją zawartości tłuszczu w trzustce, ocenianą w rezonansie magnetycznym, oraz z korzystnymi zmianami w gospodarce węglowodanowej, jednak dane są ograniczone. Prowadzone są także badania nad wpływem niektórych leków przeciwcukrzycowych (np. agonistów receptora GLP-1) na tłuszcz ektopowy w trzustce, lecz ich rola w rutynowym leczeniu stłuszczenia trzustki nie została dotychczas ustalona.

Rokowanie chorych ze stłuszczeniem trzustki zależy w dużym stopniu od współistniejących zaburzeń metabolicznych oraz obecności powikłań, takich jak zapalenie trzustki czy nowotwór złośliwy trzustki. U części osób stłuszczenie może pozostawać stabilnym i klinicznie skąpoobjawowym stanem, natomiast u innych stanowić element złożonego fenotypu zespołu metabolicznego.