zapisano: ,,W młodym wieku gdy zwątpiliśmy o naszym życiu uczyniwszy dla tego Kościoła Dziewicy w Gdowie votum, życie odzyskaliśmy a później w niepołomickiej puszczy oddawszy się polowaniu narażeni na niebezpieczeństwo, przyrzekłszy uczynić votum dla tego kościoła w Gdowie znaleźliśmy prostą drogę, pozbawioną niebezpieczeństw i zostaliśmy ocaleni. Przeto winni za łaskę tą względem Dziewicy Maryi Panny naszej, wyznaczamy na stałe po wieczne czasy z dóbr królewskich niepołomickich wypłatę coroczną dla wymienionego kościoła w Gdowie, jego plebanowi w poszczególnych latach osobiście – oczywiście jakiemukolwiek, w święto Narodzenia Świętej Maryi (8 września): jelenia największego i najlepszego w Puszczy Niepołomickiej, 17 marek szerokich groszy praskich, po zakończeniu zimy pod groźbą dostarczyć temu kościołowi i plebanowi teraz i na wieczne czasy 30 drzew sosen z pniami i gałęziami, 5 dębów z pniami i gałęziami, potwierdzając to pieczęcią o co trudził się będzie starosta niepołomicki”. Dokument ten został później potwierdzony przez królów: Zygmunta Augusta w 1564 r., Augusta II Sasa w 1724 r. oraz Augusta III w 1755 r. Danina ta (przeliczona na pieniądze) wypłacana była do 1939 r.