Po kryzysie przysięgowym (lipiec 1917) został internowany w Beniaminowie.
W listopadzie 1918 został dowódcą kompanii w 8 pułku piechoty Legionów i w jego szeregach walczył na wojnie z Ukraińcami. 7 stycznia 1919 pod Kulikowem został ciężko ranny w nogę. W czasie pobytu w szpitalu w Żółkwi dostał się do ukraińskiej niewoli. Po pięciu miesiącach udało mu się zbiec z niewoli. Po powrocie został przydzielony do batalionu zapasowego 8 pp Leg. Latem 1920 na czele batalionu alarmowego 8 pp Leg., walczył w czasie wojny polsko-bolszewickiej pod Lubartowem i Chełmem.
Po zakończeniu działań wojennych został przeniesiony do korpusu oficerów samochodowych i wcielony do 2 dywizjonu samochodowego w Lublinie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 27. lokatą w korpusie oficerów samochodowych. W kwietniu 1926 został przeniesiony do 10 dywizjonu samochodowego w Przemyślu. 12 kwietnia 1927 prezydent RP nadał mu stopień majora z dniem 1 stycznia 1927 i 4. lokatą w korpusie oficerów samochodowych. Z dniem 1 lipca 1928 został przeniesiony służbowo do Departamentu Inżynierii Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie na stanowisko kierownika referatu. Z dniem 1 grudnia 1928 został przesunięty do Wojskowego Zakładu Zaopatrzenia Inżynierii (później Kierownictwo Zaopatrzenia Technicznego) w Warszawie.