Pierwszy numer „Le Journal de Spirou” ukazał się 21 kwietnia 1938, z Velterem jako głównym rysownikiem. W 1939 artysta wprowadził do serii wiewiórkę Spip, która pozostała bohaterem cyklu do dziś. Z czasem Sprycjan stał się bohaterem przygodowych historii w stylu amerykańskich gazetowych seriali komiksowych.

Badania z 2013 wykazały, że przy tworzeniu pierwszych odcinków Spirou uczestniczyli również żona Veltera – Blanche Dumoulin (pod pseudonimem „Davine”) – oraz przyjaciel artysty, malarz Luc Lafnet, który prawdopodobnie odpowiadał za znaczną część rysunków z lat 1938–1939.

Wojna i przekazanie serii W czasie II wojny światowej Velter został zmobilizowany, ranny i wzięty do niewoli. Jego żona przez pewien czas tworzyła serię sama, później zaś kontynuację powierzono belgijskiemu rysownikowi Jijé. Od 1943 wydawnictwo Dupuis posiadało już pełne prawa do Sprycjana, a po wojnie seria przeszła w ręce kolejnych twórców, m.in. André Franquina.

Dalsza twórczość po wojnie Po wojnie Rob-Vel publikował w czasopismach „Pierrot”, „Lisette”, „Bravo!” oraz wielu gazetach francuskich i belgijskich. Stworzył nowe serie, m.in. Ce Pauvre Plouk, Jean-Loup, Babouche et Babouchette czy Mic Mac aux États-Unis. Kontynuował również pracę nad M.