Oznacza to, że ustawa o publicznym transporcie zbiorowym wdraża od tego roku koncepcję konkurencji „o rynek”.
W ocenie doktryny ten akt normatywny – jakkolwiek z założenia mający w sposób wyczerpujący regulować zagadnienia związane o organizowaniem i wykonywaniem transportu – uchodzi za niedoskonałyB. Kwiatek, A. Wach, K. Wach, Publiczny transport zbiorowy Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2021.. Jednym z głównych problemów istniejącej ustawy jest fakt, że obecnie organizatorem publicznego transportu zbiorowego jest właściwa jednostka samorządu terytorialnego albo minister właściwy do spraw transportu, zapewniający funkcjonowanie publicznego transportu zbiorowego na danym obszarze. Możliwość organizacji transportu na tym samym obszarze przez podmioty różnego szczebla może rodzić niepożądaną w tym zakresie konkurencję pomiędzy podmiotami samorządowymi oraz przedsiębiorstwami należącymi do różnych podmiotów, czego skutkiem może być np. przejmowanie klientów przewoźników lokalnych przez przewoźników dalekobieżnych. Jednak alternatywą w tym przypadku byłoby powołanie jednego podmiotu odpowiedzialnego za dysponowanie środkami na przewozy w charakterze usług publicznych i zawieranie PSC. Takie rozwiązanie z kolei mogłoby stworzyć monopol państwowy w zakresie przewozów pasażerskich.
Przypisy
Kategoria:Publiczny transport zbiorowy w Polsce Kategoria:Prawo transportowe