W kwietniu tego roku został wyznaczony na stanowisko oficera sztabowego pułku. W listopadzie 1928 został przeniesiony do kadry oficerów piechoty z równoczesnym przeniesieniem służbowym do Biura Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych na stanowisko referenta. W lipcu 1929 wrócił do 30 pp na stanowisko dowódcy batalionu. W marcu 1932 został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie na stanowisko inspektora wychowania fizycznego i przysposobienia wojskowego. Od kwietnia 1935 do marca 1939 pełnił służbę w 18 pułku piechoty w Skierniewicach na stanowisku dowódcy III batalionu. Na podpułkownika awansował ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 8. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Następnie został przeniesiony do 57 pułku piechoty w Poznaniu na stanowisko I zastępcy dowódcy pułku. We wrześniu 1939 na stanowisku zastępcy dowódcy Ośrodka Zapasowego 14 Dywizji Piechoty. 23 września na czele batalionu liczacego 621 żołnierzy znalazł się w rejonie Wielimcza i rano następnego dnia rozpoczął marsz do Zamszan. 25 września 1939 dowodzony przez niego oddział został podporządkowany komandorowi Witoldowi Zajączkowskiemu i pomaszerował z Krymna do Włodawy.
Zmarł 29 lipca 1955 we Wrocławiu i został pochowany na cmentarzu św.