Tło Francuska 2 Dywizja Pancerna pod dowództwem gen. Philippe’a Leclerca weszła do walki w końcowej fazie bitwy o Normandię, gdzie zadała ciężkie straty 9 Dywizji Pancernej pod Alençon. Po przełamaniu frontu w połowie sierpnia dywizja skierowała się w stronę Paryża, a 24 sierpnia, po sporadycznych starciach na obrzeżach stolicy z niemieckimi strażami tylnymi, udało jej się wyzwolić stolicę. Po krótkim pobycie w stolicy gen. Charles de Gaulle przydzielił ją do nowo formowanej francuskiej 1 Armii, która formowała się w Prowansji pod dowództwem gen. Jeana de Lattre de Tassigny. Dywizja miała wówczas największe doświadczenie ze wszystkich francuskich jednostek, ponieważ w całości korzystała ze sprzętu dostarczonego przez Stany Zjednoczone: czołgów, pojazdów, broni osobistej, mundurów i zaopatrzenia. Składała się z weteranów, którzy przeżyli ponad trzy lata w służbie bojowej, głównie ze starych francuskich formacji stacjonujących w jej afrykańskich koloniach.