W kwietniu 1964 roku ruszyła produkcja seryjna przeprojektowanego Sonnara, kryjącego format 6x6 cm i wyposażonego w automatyczną przysłonę. Względem poprzednika dodano również neutralny optycznie element zabezpieczający przysłonę przed brudem, ponieważ odsłonięta przysłona mogłaby nie przymykać się z wymaganą prędkością. Obiektyw umieszczono w obudowie utrzymanej w charakterystycznym wzornictwie dla wschodnioniemieckiego sprzętu fotooptycznego lat 60. nazywanego zebrą. Obiektyw produkowano do II połowy lat 70. równolegle z jego następcą.
Sonnar 4/300mm MC Osiągi optyczne konstrukcji typu Sonnar były poniesione kosztem dużej masy, wielkości obiektywu oraz drogiej produkcji. Dlatego w latach 70. zdecydowano się na opracowanie nowej, lżejszej i mniejszej wersji obiektywu dedykowanego aparatowi Pentacon Six (wcześniej produkowanego jako Praktisix). Zaprojektowano całkowicie od nowa układ 5 soczewek w 3 grupach, który w przeciwieństwie do poprzednika jest klasycznym teleobiektywem, jednak oznacza to iż nie klasyfikuje się już jako obiektyw typu Sonnar, mimo pozostawienia tej nazwy. Udało się obniżyć masę obiektywu o około 520g, jednak jakość optyczna była niższa niż w poprzedniku i znacznie gorzej nadawał się on do wykorzystywania z adapterem do aparatów małoobrazkowych.