Obiektyw wdrożono do produkcji w 1974 roku i wyposażono w wielowarstwowe Powłoki przeciwodblaskowe (którym zawdzięcza MC w nazwie) oraz przysłonę automatyczną, co wyróżniało go na tle produkowanego równolegle obiektywu Pentacon 4/300, który optycznie był bardzo zbliżony do Sonnara 4/300 MC.
Nowy obiektyw posiadał także złącze, które za pośrednictwem odpowiedniego adaptera przekazywało wartość przysłony do aparatów Praktica, wyposażonych w elektroniczny symulator przysłony (np. modele LLC, VLC i EE2).
Prakticar 4/300 Wraz z rozpoczęciem produkcji w 1979 roku nowoczesnej Praktici B200 wyposażonej w nowy bagnet PB i sterowaną elektronicznie migawką, w latach 80. zakłady Zeiss Jena opracowały nowy teleobiektyw, który byłby bardziej kompaktowy niż dotychczas stosowany Sonnar MC z adapterem M42, dedykowany domyślnie formatowi średniemu.
Prace trwające cały przełom lat 70. i 80. poskutkowały stworzeniem szeregu zaprojektowanych od nowa prototypów. Pełnoskalowa produkcja seryjna ruszyła w 1985 roku i zakończyła się w 1990 roku, wraz z transformacją po Zjednoczeniu Niemiec.
Obiektyw wyposażono w przyłącza elektroniczne, współpracujące z elektroniką aparatów Praktica serii B.
Zobacz też Pentacon Tessar Lydith
Przypisy
Kategoria:Obiektywy Zeiss Kategoria:Typy obiektywów fotograficznych