XII-XIV wiek to czasy rozkwitu pierwszych uniwersytetów, na które zapisywać się mogli tylko mężczyźni. Pojawiały się rozprawy naukowe, w których poruszano sprawę wykształcenia dziewcząt. Dominikanin Wincenty z Beauvais napisał rozprawę o wykształceniu dzieci królewskich i szlacheckich, gdzie 10 rozdziałów poświęcił wykształceniu kobiet. Ok.1450 r. napisał traktat Sześć ksiąg o wychowaniu dzieci, w którym zwrócił uwagę na potrzebę kształcenia dziewcząt. Także Jan Ludwik Vives, humanista i wychowawca córki Katarzyny Aragońskiej i Henryka VIII w Anglii, był zwolennikiem i napisał dzieło O kształceniu kobiety chrześcijańskiej. Rewolucyjne poglądy głosił angielski prawnik i humanista Tomasz More, który był za równorzędnym traktowaniem chłopców i dziewcząt.
Pierwszą kobietą, która uzyskała doktorat, była Elena Cornaro Piscopia; miało to miejsce na Uniwersytecie Padewskim w 1678. Jednym z pierwszych pedagogów zachodnioeuropejskich, który postawił kwestię wychowania dziewcząt, był François Fénelon, autor pracy O wychowaniu młodzieży płci żeńskiej (1687, wyd. pol. 1823). Na podstawie idei Fénelona o treści i celach edukacji kobiet założono szkołę Świętego Ludwika w Saint-Cyr-l’École (1686). W XVII w. we Francji istniały św. Urszuly.