Jako scenarzysta ceniony był zwłaszcza za swoje poczucie humoru. Trafnie wyrażał zbiorowe emocje Keralczyków, umiejętnie przenosząc ich ambicje i marzenia, sukcesy oraz porażki na ekran. Chętnie posługiwał się sarkazmem. Niejednokrotnie sięgał po elementy satyry politycznej, bacznie obserwując zmiany społeczne zachodzące w macierzystym stanie. Pozostał wierny wyniesionym z domu rodzinnego wartościom, co za tym zaś idzie, uznawał się za komunistę. Nie przeszkodziło mu to jednak w piętnowaniu hipokryzji oraz odchodzenia od deklarowanych ideałów przez przedstawicieli rządzącej Keralą elity. Nie miała dla niego znaczenia przynależność partyjna. Jeśli uznał to za konieczne, z równym zapałem atakował bliższą sobie ideologicznie Komunistyczną Partię Indii (Marksistowską), co opozycyjny wobec niej, centrolewicowy Indyjski Kongres Narodowy. Rywalizację między tymi dwoma partiami, od dekad stanowiącą podstawę strukturyzacji keralskiego systemu władzy, wyśmiał w filmie Sandesham (1991).