W 1951 r. francuski inżynier i architekt-urbanista – pisząc o problemach ruchu samochodowego w Capitale ancienne évoluée – wskazywał, że parkowanie staje się „główną przeszkodą" dla przepływu ruchu, i proponował utworzenie dotowanej przez miasto spółki udostępniającej abonentom w sieci w wydzielonych parkingach pojazdy w formule samoobsługowej (m.in. Renault 4CV i ) z ewidencją użycia oraz rozliczeniem miesięcznym, a także samochody turystyczne pozostawiane na obrzeżach miasta dla osób wybierających się poza miasto. W założeniu użytkownicy, po zapisaniu się, mieli możliwość korzystania z pojazdów, a koszty rozliczano zbiorczo pod koniec miesiąca. W późniejszym czasie podobną logikę usług „na żądanie" (dostęp do pojazdu w sieci i rozliczanie usługi) realizowały m.in. paryski system carsharingu , współdzielone skutery elektryczne Cityscoot oraz sieć carsharingu/autopartage Citiz. W kolejnych dekadach podejmowano próby uruchamiania bardziej „publicznych" systemów współdzielenia aut, m.in. Procotip w Montpellier (od 1971 r.) oraz Witkar w Amsterdamie (od 1973 r.). Idea d'Wellesa – po doświadczeniach pilotażowych w wielu miastach (m.in. Filadelfia, Montpellier, Amsterdam, San Francisco) – została rozwinięta w Zurychu w 1987 wraz z kooperatywą carsharingu ShareCom, znaną obecnie jako .