Tak larwy, jak i postacie dorosłe pobierają podobny pokarm, podejmując go wraz z fragmentami podłoża i tworząc przy tym płytko położone, poziome chodniki pokarmowe. W skład ich diety wchodzą glony, zooplankton i martwa materia organiczna (detrytus). Najliczniej w ich diecie reprezentowane są zwykle fitoplanktonowe i psammonowe okrzemki oraz towarzyszące ich zgrupowaniom pierwotniaki.
Cykl życiowy Rozwój następuje szybko, co stanowi adaptację do zmienności mikrosiedliska – poziom wody może się szybko podnosić i opadać wywołując ogromną śmiertelność wśród wszystkich stadiów niedorosłych (preimaginalnych).
Samica składa jaja w wykopanej w podłożu komorze lęgowej w skupisku liczącym średnio od 40 do 60 ich sztuk, aczkolwiek u niektórych gatunków jest ich znacznie mniej, np. około 10. Komora lęgowa może znajdować się tuż pod powierzchnią lub być wykopana głębiej, np. na głębokości do 30 mm u E. freudei. Przynajmniej u niektórych gatunków jaja są przez samicę strzeżone. W razie zaniepokojenia unosi ona ciało, macha czułkami oraz naprzemiennie rozwiera i zamyka żuwaczki. Wylęg następuje średnio po trzech dniach od złożenia jaj. Po jednym zaplemnieniu samica może wyprowadzić nawet trzy lęgi, aczkolwiek ostatni bywa zjadany przed wykluciem, celem uzupełnienia rezerw tłuszczu przed pogorszeniem warunków klimatycznych.