Biologia i ekologia Siedlisko i pokarm Chrząszcze te zasiedlają strefę przybrzeżną rozmaitych wód płynących oraz słodkich i słonawych wód stojących, w tym brzegi kałuż, sadzawek, jezior, rzek, strumieni, mokradeł, estuariów i strefy pływów na wybrzeżach morskich. Są jednymi z nielicznych chrząszczy związanych ze środowiskiem morskim, unikają jednak zalewania przez wodę słoną i ich populacje wycofują się w czasie sztormów do podmokłych niecek za najbliższym brzegowi szeregiem wydm.
Zarówno larwy, jak i postacie dorosłe drążą tunele w wilgotnym podłożu piaszczystym, mulistym czy ilastym. Adaptacją do kopania tuneli są kolczaste odnóża grzebne, a do ich okresowego zalewania hydrofobowe owłosienie utrzymujące przy ciele warstewkę powietrza. Często występują gromadnie, a chodniki poszczególnych osobników mogą się przecinać, nawet jeśli należą do odmiennych gatunków. Największe obserwowane zagęszczenie populacji różnorożkowatych wynosiło 162 osobniki na m². Postacie dorosłe dobrze latają i opuszczają tunele na czas rójki. Zdarza im się zalatywać do sztucznych źródeł światła.