do niej można było dostać się również zewnętrzną werandą i zejść do ogrodu. Część mieszkalną z częścią sanatorium łączył korytarz z przylegającym do niego gabinetem lekarskim i poczekalnią. Na drugiej kondygnacji części mieszkalnej znajdowały się trzy sypialnie, pokój gościnny oraz łazienka a w suterenie kuchnia, pomieszczenia gospodarcze i składy.
Bryła budynku była rozczłonowana werandami i licznymi wielokątnymi dobudówkami w formie wież o różnej wysokości, przykrytych hełmami o różnym kształcie. Dominującym elementem architektonicznym była wieża głównej klatki schodowej w części sanatoryjnej zakończoną hełmem z iglicą. Elewację zdobiły elementy ozdobne wzorowane na architekturze średniowiecza, renesansu i baroku.
W 1919 roku willę zakupił Max Silberberg, niemiecki przedsiębiorca, właściciel bytomskiej fabryki wyrobów magnezytowych M. Weissenberg i kolekcjoner sztuki, pochodzenia żydowskiego. Jeszcze w tym samym roku nowy właściciel zlecił przebudowę domu i dostosowanie pomieszczeń sanatorium na potrzeby mieszkalne.