Wyznał, że choć był on bardzo wierny eposowi Homera, wprowadził pewne modyfikacje: większe zaakcentowanie roli psa Odyseusza, Argosa, więcej interakcji Odyseusza z Telemachem, humanizację bogini i czarownicy Kirke, aby była niepokojąca, ale jednocześnie budząca współczucie, a także komplikację ponownego spotkania Heleny Trojańskiej ze spartańskim królem Menelaosem. Tworząc postać Odydeusza, zwrócił uwagę na jego inteligencję i pomysłowość, w szczególności inspirując się tłumaczeniem Odysei z 2017 roku autorstwa Wilson.

Aby połączyć fantastykę Odysei z typowym dla swojej twórczości „namacalnym realizmem”, Nolan zdecydował się na realistyczne podejście do przedstawienia działań bogów za pomocą zjawisk naturalnych, które w czasach, w których rozgrywa się akcja, były uważane za nadprzyrodzone. Jako inspirację, zwłaszcza w zakresie stylu wizualnego i atmosfery, wskazał filmy Andriej Rublow (1966) Andrieja Tarkowskiego i Ran (1985) Akiry Kurosawy.