Mignet zaproponował racjonalne wyjaśnienie gwałtownych zrywów rewolucyjnych poprzez pryzmat walki klas. Dzieło to stało się swoistym „brewiarzem rewolucji burżuazyjnych” dla liberałów w całej Europie. Autor prezentował podejście deterministyczne: uważał wybuch rewolucji w 1789 roku za nieunikniony skutek dążeń „stanu trzeciego” (burżuazji) do obalenia feudalizmu i przejęcia władzy politycznej. Jego interpretacja Konstytucji 1791 roku była chłodna i analityczna – widział w niej dzieło klasy średniej, która zabezpieczyła swoje interesy, wykluczając z rządów lud.
Podejście Migneta spotkało się z krytyką ze strony konserwatystów – Chateaubriand zarzucił mu „fatalizm historyczny”, który usprawiedliwiał nawet terror jakobiński jako bolesną, lecz konieczną fazę obrony rewolucji przed zagrożeniem zewnętrznym. Mimo to, tezy Migneta (wraz z pracami Guizota i Augustina Thierry'ego) wywarły fundamentalny wpływ na rozwój materializmu historycznego i myśl Karola Marksa.