W listopadzie 1918 w Radomsku czynnie uczestniczył w organizacji oddziałów Wojska Polskiego. 8 grudnia na czele plutonu ułanów wyruszył do Krakowa, a następnie Przemyśla, gdzie został włączony do oddziału rotmistrza Antoniego Jabłońskiego. W styczniu 1919, chory, wrócił do Radomska. Później został przydzielony do 1 szwadronu zapasowego taborów na stanowisko dowódcy plutonu uzupełniającego. W lutym 1920 został odkomenderowany do Nowej Uszycy w charakterze przewodniczącego komisji do spraw taborów przy rozbrajaniu wojsk generała Nikołaja Briedowa. W maju tego roku został przydzielony do 7 Armii z zadaniem zorganizowania taborów i zapasów koni dla Armii Rezerwowej. 22 lipca został wyznaczony na stanowisko dowódcy taborów Armii Ochotniczej. 30 lipca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w Korpusie Wojsk Taborowych, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. 5 września 1920 został wyznaczony przewodniczącym komisji odbioru materiału taborowego w Gdańsku.