W około 40–50 miastach (m.in. Petersburgu, Jekaterynosławiu, Kijowie, Baku, Czelabińsku, Ługańsku) robotnicy utworzyli międzyzakładowe rady delegatów robotniczych lub komitety strajkowe; do niektórych dopuszczono również przedstawicieli liberalnych partii opozycyjnych. Najbardziej wpływową z rad robotniczych była Petersburska Rada Delegatów Robotniczych, która przejęła faktyczne przywództwo protestów w stolicy. W większości rad kierowniczą rolę przejęli działacze dwóch odłamów Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej Rosji: bolszewicy w Moskwie, miastach Zagłębia Donieckiego, Twerze, Kostromie; mienszewicy – w Odessie, Kijowie, Baku i miastach południa Rosji.
Powstały liczne organizacje związkowe i ich lokalne federacje. Robotnicy tworzyli również uzbrojone drużyny bojowe, a niektóre rady robotnicze wszczęły przygotowania do zbrojnego powstania antycarskiego. W niektórych miastach podczas strajku doszło do starć z policją i wojskiem – działo się tak w strajkujących ośrodkach Powołża, Uralu, w Odessie, w Charkowie, w Jektarynosławiu, w guberniach nadbałtyckich i na Zakaukaziu, a także w Moskwie i w Petersburgu.