Zgodnie z oczekiwaniami cara Mikołaja II, minister spraw wewnętrznych Dmitrij Triepow nakazał gubernatorom regionów, w których ruch rewolucyjny był szczególnie silny, działać przy pomocy nawet najbardziej drastycznych środków i nie cofać się przed użyciem siły. Triepow wydał policji i wojsku słynny rozkaz, by podczas rozpędzania demonstracji „nabojów nie żałować”. Rozkaz ten następnie sam upublicznił w proklamacji wydrukowanej w gazetach wydawanych w Petersburgu i rozklejonej w stolicy na słupach ogłoszeniowych. W dniu, gdy proklamacja została opublikowana, w Petersburgu doszło do kolejnej 40-tysięcznej demonstracji robotniczej. Wojsko i policja nie rozpędziły jej, jawnie ignorując rozkaz petersburskiego generała-gubernatora. W większości miast przypadki stosowania przemocy wobec strajkujących były nieliczne – widząc, iż strajk robotników fabrycznych i jego polityczne postulaty popierali również urzędnicy, pracownicy umysłowi, a nawet część przedsiębiorców (w Moskwie niektórzy przemysłowcy prowadzili zbiórki pieniędzy na rzecz rodzin strajkujących), lokalne władze nie decydowały się na ostrą konfrontację.

Konsekwencje